یادداشت

شریف‌ترین شغل دنیا

نویسنده: زكیه سعیدی / سردبیر
«تق تق تق... دل‌ها می‌لرزند و چشم‌ها برق می‌زنند. دست ماه‌طلعت در دست مادر گره خورد: گلستون خونه فقط بوی مادر را کم داشت...»...
«تق تق تق... دل‌ها می‌لرزند و چشم‌ها برق می‌زنند. دست ماه‌طلعت در دست مادر گره خورد: گلستون خونه فقط بوی مادر را کم داشت...» مادر است دیگر، حتی در آخرین روزهای زندگی دلش برای خانه و فرزندانش می‌تپد و به خانه برمی‌گردد تا عاطفه و محبت و عشق را به آن‌ها یادآوری کند. مادر قلب خانواده است و رگ‌های عاطفی خانه از وجود او شکل می‌گیرد. آغوش گرم مادر و تاثیر او بر سلامت روانی و اجتماعی فرزندان که نتایجش در جامعه به بار می‌نشیند موضوع پژوهش‌های روانشناسی بی‌شماری بوده.  تا آنجا که محققین و پژوهشگران  مهم ترین ثمره  عاطفه و مهر مادری را  انسانى  شدن روابط جوامع بشرى مى  دانند و توانمند‌سازی مادران را برابر با توانمند‌سازی اجتماع. بنابراین هر جامعه‌ای آینه‌ی هنرمندی مادران آن جامعه است و همین راز ستایش بی‌نظیر قرآن از مادران را برملا می‌کند. کافی است نگاهی گذرا به آیاتی که در قرآن برای نقش‌های سه‌گانه‌ی زنان (دختر، همسر و مادر)  آمده ، بیندازید تا به این حقیقت دست یابید که قرآن بیشترین وظیفه‌ی زنان را در نقش مادری می‌داند و در تقسیم وظایف میان همسران تربیت را به مادر سپرده و تامین هزینه‌ی زندگی را برعهده‌ی پدر گذاشته و الگو‌های موفقی را هم در این رابطه معرفی کرده. مثل مادر مریم، مادر عیسی و مادر موسی(ع). از مادر حضرت مریم(ع) و نقش تاثیر‌گذار تربیتی‌اش روی فرزند سخن می‌گوید و اینكه مریم در دامان پاک مادر به رشد و کمال رسید و عیسی(ع) به این دلیل خصوصیات منحصر به فردی دارد که مادرش صدیقه بوده و موسی(ع) را به مادرش برگرداند تا پیامبر خدا توسط زنی چون مادر خود به کمال برسد، نه هر زن شیرده‌ی دیگری. همه‌ی این قصص قرآنی بیانگر اهمیت نقش بی‌نظیر تربیتی مادران در آینده و سرنوشت فرزندان است که باید به بهترین شكل ممکن انجام شود. شاید عده‌ای تصور کنند این وظیفه‌ی قرآنی محدود به دوره‌ای بوده که مادران خانه‌نشین بودند و در اجتماع فعالیتی نداشتند اما به تاکید همه‌ی روانشناسان دینی و غیر‌دینی این نگاه قرآنی برگرفته از آفرینش و استعدادی است که خدا در زنان و مردان نهاده. استعداد‌های طبیعی مردان و توانایی‌های جسمی‌شان به گونه‌ای است که جایگاه نان‌آور و نگهبان خانواده برای آن تعریف شده و مهر و محبت، شکیبایی و... در طبیعت زنان به ودیعه گذاشته شده تا وظیفه‌ی بزرگ تربیتی و پرورشی فرزندان را انجام دهند. پس مادر باید مادر باشد. حتی اگر مهم‌ترین شغل‌ دنیا را داشته و بالاترین مدارج تحصیلی را طی کرده باشد. به فرموده‌ی امام راحل: «شریف‌ترین شغل در عالم، بزرگ کردن بچه است و تحویل دادن یک انسان است به جامعه. این همان بود که خدای تبارک و تعالی در طول تاریخ برایش انبیا فرستاد. در طول تاریخ از آدم تا خاتم، انبیا آمدند انسان درست کنند». دنیای فاصله گرفتن مادران از فرزندان جهانی پر از خشونت، بی‌عدالتی، جنایت، تشویش و بیقراری‌هاست که جامعه‌ی انسانی را به ورطه‌ی سقوط می‌برد. این حرف‌ها شعار نیست. اگر زندگی رهبران و شخصیت‌های بزرگ تاریخ را مرور کنیم، حتما به نقش تاثیر‌گذار مادرانشان پی خواهیم برد.


زكیه سعیدی / سردبیر



ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code